Eugene | Eugene slikt!
19-03-2010 | columns | Column
Hoewel ik deze maand weinig tot helemaal niet slaap, maar me overdag toch echt lekker energiek voel, heeft mijn omgeving me erop geattendeerd dat ik misschien niet alleen maar 'wat vrolijker dan normaal' ben.
Iedereen blijkt tegenwoordig een specialist wanneer het mijn geestelijke gezondheid betreft. En het is bijzonder om te merken hoezeer de diagnoses uiteenlopen.
Het meest vertrouw ik nog op het opgedrongen ziektebeeld van mijn vriendin Marianne. Ze kent erg lang, en werkt al een jaar of tien als klinisch psychologe bij het Riagg. Wie ervoor geleerd heeft kan het weten, zou ik zo zeggen. Al zeer vroeg in onze vriendschap constateerde ze zowel een narcistische als een theatrale persoonlijkheidsstoornis bij me. Maar omdat volgens haar veel homo's met deze combinatie gezegend zijn - en daardoor juist prima deelnemen aan het maatschappelijk leven - leek het haar geen al te groot probleem. Ze houdt wel van die '100% onzekere typjes die dat verbergen achter grootse gebaren en een nog grotere bek'. En gelukkig maar.
Ze gokte afgelopen zaterdag op een 'early midlife'. Fine, so be it.
Go Marianne! Zelf heeft ze alleen maar kansloze relaties met getrouwde mannen (patroon?) en gaat gemiddeld anderhalf uur per dag aan de slag met het uittrekken van haren (mits ze deze als 'gespleten' vermoedt). Neurotisch? Mag best, iedereen heeft wel wat. Ik hou van haar zoals ze is, ook al noemde ze me afgelopen zaterdag een 'manische, zeikende, wanhopige oude nicht'. (Thanx, hon …) In ieder geval beter dan de diagnose van mijn moeder:
'je bent gewoon overspannen; misschien heb je juist nu een klap omdat je eigenlijk toch hetero bent?' (Wishful thinking, mom..)
Sinds het uit is met 'Mr. Ex', was het mijn bedoeling om veel seks te hebben. Dat is er helaas nog niet zo van gekomen. Na het dronken etentje afgelopen zaterdag met Marianne - bij La Vallade op de Ringdijk - ben ik voor het eerst 's avonds het Oosterpark ingedoken. Ik had gehoord dat er dan smeuïge ROC-Marokkanen rondlopen, die niet vies zijn van een snelle wip in de bosjes.
Soms een tientje, soms gratis.
Nou, dat viel nogal tegen. Naast een rituele struikendans met een geheel in verwassen zwart geklede - naar mijn smaak net iets te alternatief aandoende - oudere jongere, viel er bijna niets te beleven.
Twee redelijk frisse jongens op bijna lichtgevend witte gympen (voor zover je iets ziet als het pikdonker is) hadden elkaar al gevonden, en bleken niet gediend van pottenkijkers. Even nog stond ik very close aangedrukt tegen
een man die een beetje - nou ja, van heel ver weg dan - leek op een knappe versie van de ex van Vanessa, maar het schoot niet op omdat hij niet wilde zoenen en ik bijna over mijn nek ging van de Calvin Klein Obsession-walm die hem omringde. Bah. Jongens, hou toch op met die aftershaves, het gaat zelden goed. Door de kou was mijn lul daarnaast half bevroren, dus echt stijf en geil werd het allemaal niet.
Ook andere sekspogingen verliepen niet echt voorspoedig.
De 'geile bink van 24' die op de sekslijn gay-caroussel heel leuk klonk, had vreemd geverfd oranje haar en was zelfs nog ouder dan ik. In de sauna zag ik zondag twee vrienden van mr. Ex, en bleek een smeuïge, harige Israëliër vooral geïnteresseerd te zijn in neuken zonder condoom. Toen de gratis boterhammen (ik zweer het, ze serveren daar gewoon belegde boterhammen met kaas als appetiser) op de bar verschenen, was dat mijn teken om te vertrekken.
Ik ben helemaal niet verdrietig nu mr. Ex weg is. Ik maak er het beste van. Nu heb ik alle tijd voor mezelf! Lekker slapen is er jammer genoeg niet meer bij. Zelfs twee keer aftrekken helpt niet om ook maar een beetje te ontspannen, terwijl ik daar vroeger altijd lekker loom van werd. Ik mis hem niet, echt niet! Maar ik ben er wel aan gewend dat er iemand in mijn bed slaapt wanneer ik er eindelijk induik. Ik mis hèm niet, ik mis iemand.
Ik geef het eerlijk toe. Het is gewoon even wennen.
Na drie weken zonder enige vorm van nachtrust ben ik toch maar even bij mijn huisarts langsgegaan. Ook huisartsen zijn tegenwoordig van na 1980, de mijne ten minste wel. Van een midlife-crisis, persoonlijkheidsstoornis of manie wilde hij niets weten. Volgens hem moest ik omgaan met een belangrijk maar lastig 'life event' (?). Hij gaf me het recept voor een doosje dertig keer Flurazepam (30 milligram), met het advies deze inslapers spaarzaam te gebruiken.
Ik slik ze nu iedere avond als ik thuiskom van m'n werk. En het werkt! Goedkoper dan coke en je wordt er lekker rustig van, terwijl de basale realiteit ver weg blijft. Ze zijn trouwens het lekkerst met twee Wasa Knackebrodjes,
besmeerd met een mix van Wasabi, crème fraiche en ultradunne, rauwe, gepeperde biefstukreepjes. En anderhalve fles Toscaanse 'Antinori Badia a Passignano' Chianti. Gewoon thuis te laten brengen, online via Albert Heijn.
Tot de volgende keer.
Eugene Rietveld
Meer columns van Eugene hier >>>
Disclaimer | Colofon | Redactieprofiel | Tip nieuws | Twitter©2010 Gay.nl
Holebi.info