An Island heeft –zowaar- een verhààl. En dat is dit: drie van de Efterklang-leden –Casper Clausen, Mads Brauer & Rasmus Stolberg- zijn opgegroeid op het Deense eiland Als. Huisziekte of verveling of sentimentaliteit dreef ze tot dit idee: als we nu es met heel godeganzelijk Efterklang teruggaan naar Als om er herinneringen op te halen, en rond te lopen, en wat te muziseren! En als we die goeje ouwe Vincent Moon nu eens mee vroegen! Neemti suh kamera mee! Gatie filmpie durvan maken gaan! Is dat geen idee? Het is een idee. Ze gingen.

Want gaandeweg kentert de boel. Ik hoor Sugar party en weeral is er die zweem van lulligheid maar dit ver in de seedee gekomen peins ik dat dit onmogelijk gespeeld kan zijn. Dit is allemaal echt. Janna en Aino komen niet van de aarde. Ze komen van een andere planeet. Een planeet waar alles altijd leuk en lief en mooi en zacht en pluizig is, en blijven zal, en dat is goed. Die planeet is goed voor de ziel. Deze seedee is goed voor de ziel.

Naast Hugo van Scorsese is dit de bekendste film op het Rotterdamse filmfestival. Beiden films doen het ook goed in aanloop naar de Oscars. Alleen met The Descendants is iets geks aan de hand. Het is de nieuwe film van Alexander Payne en dat schept verwachtingen. Hij maakte een hele reeks mooie films, elke film een beetje beter, elke film mooi balancerend tussen drama en humor. The Descendants is pas zijn eerste lange film sinds 2004. Eentje die wederom de balans zoekt.

In 2006 verscheen het boek Strips in stereo, een vrij uniek initiatief waarbij een aantal Nederlandse stripmakers bewerkingen maakten van Nederlandse popliedjes. Zo maakte Fokke en Sukke tekenaar Jean-Marc van Tol een strip van Teach In’s ‘Dinge-Dong’, bewerkte Barbara Stok ‘Is Dit Alles? van Doe Maar en maakte Hanco Kolk een strip van het nummer ‘Voor ik vergeet’ van Spinvis. Die samenwerking tussen stripmaker Kolk en muzikant Spinvis heeft nu een vervolg gekregen in Tot ziens, Justine Keller, het nieuwste album van Spinvis dat tegelijkertijd als CD en als graphic novel verscheen.

H.H. ter Balkt is een dichter van de echte wereld, een beschouwer en beschrijver van concrete, liefst oerhollandse, voorwerpen. Het summum daarvan is natuurlijk het beroemde ‘De aardappelsorteermachine’ uit 1979. In zijn nieuwste bundel Vliegtuigmagneet zien we al vrij snel transformatorhuisjes en een vlonder:

Een bijzonder en bijzonder mooi werk van schilder Rik Meijers, bij galerie Aschenbach & Hofland in Amsterdam, en meer, nog te zien tot en met 14 februari aanstaande. Als ik rijk was, dan...

En in het Volkskrant Magazine van vorige week deed fotograaf Erwin Olaf — die met zijn recente fotoseries Grief, Rain en Hope steeds volwassener wordt — een wat mij betreft verfrissende uitspraak: "Ik vind dat er veel wordt gepsychologiseerd. Je kunt ook gewoon dingen doen omdat je ze zo mooi en leuk vindt - je intuïtie volgen." Zo is het maar net.

Het voornemen om hier na een bezoekje aan favoriet museum De Pont, afgelopen weekend, een favoriet werk te belichten bleek minder eenvoudig dan gedacht. Want zoals iedereen weet die er wel eens was, De Pont hangt vol met prachtige werken. Een stel doeken van René Daniëls, een mooi ingetogen videovierluik van Bill Viola, de optische illusies van Anish Kapoor, Wolfgang Laib's zacht geurende kamer van bijenwas - nou ja, allemaal topkunst en teveel om op te noemen dus. Maar mijn favoriet van het moment is een werk van de Vlaamse kunstenaar David Claerbout dat ik nog nooit eerder zag. Zijn Ruurlo, Borculoscheweg, 1910 is een mengeling van foto en video, waarvoor een oude ansichtkaart als uitgangspunt diende. Een mooi melancholish beeld, waarin de tijd stil lijkt te staan, ware het niet dat opeens blijkt dat de bladeren van de boom zachtjes bewegen. Het is zo subtiel gedaan dat het vanzelfsprekend is, die geluidloos waaiende boom in een verder roerloos landschap. Zo subtiel zelfs, dat je het op dit kleine videootje amper ziet - dus wie het echt wil beleven zal toch zelf op het bankje in De Pont moeten gaan zitten.